|
Hey Nien, en bij uitbreiding iedereen die het wil lezen,
Ik vind jouw bericht heel oprecht en een uiting van je genegenheid en liefde voor je hele familie. Want zonder de warmte van je familie en vrienden, zou je dit niet kunnen schrijven, denk ik. En zonder liefde voor Diane en moeke zou je je ook niet zo voelen, denk ik, dat je het erg vindt dat je het niet altijd even hard zal blijven voelen, dat gemis en verdriet.
Het is niet omdat je het op termijn minder confronterend zal vinden, of omdat het op termijn soms minder pijn zal doen, dat je je schuldig moet voelen daarover. Want niemand kan Diane of moeke terug naar hier halen, en niemand is erbij gebaat dat we met z'n allen voor de rest van ons leven constant verdrietig zijn wanneer we elkaar zien op een familie-bijeenkomst (ook moeke of Diane niet). Neemt niet weg dat er daar ook ruimte voor moet kunnen zijn, en voor is.
Kan je je voorstellen dat Diane of moeke zouden gewild hebben dat wij met zijn allen tot het einde van onze dagen verdrietig zijn om het verlies dat wij moeten dragen nu zij er niet meer zijn?
Ik denk persoonlijk dat we op termijn Diane en moeke het meeste eer betonen, en het beste gedenken, door er voor elkaar te blijven zijn, en door wél nog te lachen, om onze fratsen met hen en zonder hen (hoewel, in onze gedachten zullen ze er altijd een beetje bij zijn, hè).
Die warmte en wederzijdse steun in de familie, dàt is volgens mij waar Diane en moeke nu zijn. En wat we zoveel mogelijk moeten koesteren.
Dus laten we hopen, denk ik dan, dat het vele verdriet, de pijn en het gemis op termijn meer ruimte geven aan warme en grappige momenten, zoals er al zoveel geweest zijn, en er ook nog veel kunnen komen. Momenten, in heden, verleden en toekomst om dankbaar voor te zijn - dankbaar aan elkaar, zij die er zijn en zij die er wat minder zijn.
En bij deze voeg ik mij bij Mieke met de slogan: jullie zijn allemaal schatten!
|
!!
.
( sms, mail, site...)
. 