|
vandaag wordt mijn paard, Gunnar van het Welthof, 6 jaar .
voor een paard is dat zo ongeveer midden in de puberteit, en geloof me : ik merk dat regelmatig.
maar ik klaag niet over hem, hij is eigenlijk heel vriendelijk, braaf, meegaand, oplettend. een beetje bang soms - oa voor wind en loslopende honden - maar we raken aan elkaar gewend en gehecht. en zo hoort het ook.
eergisteren ben ik voor het eerst helemaal alleen gaan rijden, dwz : er was niemand in de buurt. alleen gunnar en ik in de paddock, op elkaar aangewezen, geen toeschouwers (goddank), geen meester om bij moelijke momenten op terug te vallen (zowel hij als ik doen dat, als er bijvoorbeeld een dorsmachine met veel lawaai en zwaailichten voorbij komt -ik was blij dat er het nog niet de tijd van de dorsmachines is .
het ging goed, er waren geen incidentenn, gunnar deed alles wat ik hem vroeg. ik voelde me de koning te rijk, en eigenlijk was het ook wel een mijlpaalke in onze carrière.
|